Uwaga!
Wiadomość, którą oglądasz ma format starej strony. W niektórych przeglądarkach mogą wystąpić problemy z wyświetlaniem.

Zamknij

Film: The Challenger, edycja azjatycka – Kinmen

Mała wyspa o dużej reputacji

Od razu zakochałem się w Kinmen, panującym tu spokoju i niesamowitej gościnności mieszkańców.

Krótka historia

Jest to miejsce o bogatej historii, pełne pamiątek po krwawej wojnie domowej między siłami komunistów i narodowców, a także punkt obowiązkowy dla każdego miłośnika historii wojskowości.

Niewielki archipelag Kinmen jest położony zaledwie 2 km od wybrzeża kontynentalnych Chin, na brzegu Cieśniny Tajwańskiej. To bez wątpienia jedno z najważniejszych miejsc we współczesnej historii Chin. Mimo położenia blisko Chińskiej Republiki Ludowej, wyspy znajdują się pod kontrolą Republiki Chińskiej na Tajwanie.

Chociaż istnieją dowody wskazujące, że Kinmen był zamieszkany ponad 6500 lat temu, pierwsze szczegółowe dane na temat regionu pochodzą z VII wieku, z czasów dynastii Tang.

W latach 40. XVII wieku służący pod dynastią Ming generał Koxinga zajął wyspę i wykorzystał ją podczas przygotowań marynarki do walki z wojskami dynastii Quing, które obległy Chiny.

Kinmen było niegdyś znane na Zachodzie pod nazwą Quemoy. Gdy w 1941 r. alianci wypowiedzieli wojnę Japonii, chińska wojna domowa między Komunistyczną Partią Chin (KPCh) a Partią Narodową Kuomintang (KMT) została wstrzymana. Nacjonalistyczny przywódca wojskowy i polityczny Czang Kaj-szek połączył siły ze Stalinem, Rooseveltem i Churchillem w wojnie przeciwko Japonii. Chociaż Japonia podpisała w 1945 r. bezwarunkową kapitulację, rok później wojna domowa ruszyła na nowo.

Czang Kaj-szek z żoną Song Meiling, 1943 r. (zdjęcie z archiwów „The China Times”)

 

W 1948 r. narodowcy przegrali w Chinach walkę z komunistami pod przywództwem Mao Zedonga (powszechnie znanego jako Przewodniczący Mao) i wycofali się na Kinmen. Mao miał wówczas na koncie liczne zwycięstwa, w tym przejęcie Szanghaju i Pekinu, i upatrzył sobie Tajwan wraz z wyspą Kinmen, która był jego pierwszym celem. Na Kinmen wojska narodowców wzniosły liczne umocnienia, z których większość stoi do dzisiaj. Chcieli wykorzystać wyspę w roli bazy do odbicia kontynentalnych Chin. Jak miał powiedzieć Czang Kaj-szek: Tak długo, jak mamy Tajwan, komuniści nigdy nie wygrają”.

Przewodniczący Mao (zdjęcie z archiwów „The Washington Times”)

 

Wojska narodowców powstrzymały próbę inwazji w 1949 r., kiedy to Partia Komunistyczna nie doceniła przygotowania i determinacji sił stacjonujących na wyspie.

Zdjęcie z archiwów Siedziby Parku Narodowego Kinmen

 

23 sierpnia 1958 r. komuniści przeprowadzili ciężki atak artyleryjski na Kinmen. W ciągu kolejnych 44 dni wystrzelili około 480 000 pocisków. Następnie Mao ogłosił krótki rozejm, ale gdy Stany Zjednoczone postanowiły wysłać w rejon lotniskowce, zarządził wznowienie ostrzału. Ostatecznie Mao zaproponował, że jeśli okręty amerykańskie nie zbliżą się do wybrzeża Chin, komuniści będą bombardować wyspę tylko w nieparzyste dni. Amerykanie zgodzili się i za obopólną zgodą Tajwan prowadził ataki artyleryjskie w poniedziałki, środy i piątki, zaś komuniści atakowali we wtorki, czwartki i soboty. Niedziela była dniem wolnym. Niesamowite porozumienie trwało przez 20 lat, podczas których obie strony wymieniały nie tylko pociski, lecz także materiały propagandowe.

 

Łódka, której używano do przenoszenia ulotek między Chinami a Kinmen (zdjęcie z archiwów psywar.org).

 

Ulotka Chińskiej Partii Komunistycznej zadająca pytanie: „Czyja gospodarka prosperuje w Tajwanie?” (zdjęcie z archiwów psywar.org).

 

Dwadzieścia lat później, gdy prezydent Richard Nixon uznał rząd w Pekinie, Chiny ostatecznie poddały się, a Kinmen została częścią Tajwanu. Nic dziwnego, że nazywa się ją „wyspą walki”.

W 1995 r. większość wyspy zamieniono w szósty Park Narodowy Tajwanu. Obejmuje on zabytki i pomniki upamiętniające walki, które miały tu miejsce.

Siły wojskowe wciąż są tu obecne, ale w znacznie mniejszej liczbie niż w 1958 r., kiedy stacjonowało tu ok. 100 000 żołnierzy.

Nasz pobyt na Kinmen był bardzo krótki. Chciałem zobaczyć dużo więcej rzeczy, w szczególności liczne tunele, które tu wykopano w celu chronienia wojsk przed atakami artyleryjskimi.

Film

W tym filmie skupimy się na głównych konfliktach, które miały miejsce na wyspie, a także opowiemy historię Parku Narodowego Kinmen. Niestety nie pozwolono nam wejść na pojazdy w Parku, nie mówiąc już o zajrzeniu do środka, a lata spędzone pod gołym niebem w roli eksponatów muzealnych zrobiły swoje. Mimo to mamy nadzieję, że ta krótka wycieczka przypadnie Wam do gustu.

Na koniec

Pragnę podziękować wszystkim uczestniczącym w wyprawie, moim przyjaciołom z Wargaming Asia, naszemu przewodnikowi, który cierpliwie odpowiadał na niekończące się pytania, a także wspaniałym mieszkańcom wyspy, której nie był w stanie podbić Przewodniczący Mao.

 

Obserwujcie The_Challengera na !

 

Materiały źródłowe:

Cold War Island: Quemoy on the Front Line – Michael Szonvi.

Rozmowy z Siedzibą Parku Narodowego Kinmen

The Islands of Taiwan – Richard Saunders

Defence Sites II: Heritage and Future – C.A. Brebbia, C. Clark

Psywar.org

Materiały dostępne publicznie

Zamknij